Yediyüz altmýþiki miladi senesinde,
Dünyaya teþrif etti, hem de Mekke þehrinde.

Sekizyüz yirmiüç’te, bu mübarek haným zat,
Altmýþbir yaþlarýnda, Mýsýr’da etti vefat.

O, Cafer-i Sadýk’ýn gelini olup hem de,
Ömrünün bir kýsmýný, geçirdi Medine'de.

Ümmi idi ve lakin çok hadis öðrenmiþti.
Ve Kur'an-ý kerimi, tamam ezberlemiþti.

Tefsir ile hadiste, âlimdi tam olarak.
Onun büyüklüðünü, biliyordu cümle halk.

Gündüz oruç, gece de, hep ibadet ederdi.
Ýbadeti çok sever, üç dört günde bir yerdi.

Bütün insanlar için bereket olduðunu,
Âlimler bildirerek, çok methettiler onu.

Onu vesile edip dua ederse bir kul,
Onun bereketiyle, duasý olur kabul.

Çünkü onlar, Allah'ýn sevgili kullarýdýr.
Onlarýn hürmetine her muradý yaratýr.

(Hastam iyi olursa, hallolursa þu iþim,
Allah rýzasý için bir kurban keseceðim.

Hasýl olan sevabý, Seyyidet Nefise'ye,
Hediye edeceðim) derse eðer bir kimse,

Yani böyle bir adak yaparsa biri eðer,
Dileði hasýl olur, denenmiþtir çok sefer.

Veyahut da (üç Yasin) okumak nezredilir.
Hak teâlâ, o kulun muradý neyse verir.

Bu mübarek, sonradan evladý ve zevciyle,
Yola çýktý, Mýsýr’a yerleþmek gayesiyle.

Gelmekte olduðunu hemen haber alarak,
Onu karþýlamaya, yollara döküldü halk.

Kendisine çok hürmet ve saygý gösterdiler.
Herbiri, (Bizim eve buyurunuz) dediler.

Bereketlenmek için, demeyip uzak, yakýn,
Her yerden, huzuruna geldiler akýn akýn.

Ziyaretçi sayýsý çoðalýnca begayet,
Yapamaz oldu artýk Rabbine çok ibadet.

Bunun için Hicaz’a dönmeye verdi karar.
Ýnsanlar, (Gitme!) diye, ona çok yalvardýlar.

Yine (Hayýr) deyince onlarýn ýsrarýna,
Mýsýr'ýn hükümdarý çok rica etti ona.

Dedi: (Geniþ evim var, þahsýma ait benim.
Orada oturunuz, size hibe eyledim.)

Sultaný kýramayýp, bunu kabul edince,
Buna, Mýsýr sultaný memnun oldu bir nice.

Buyurdu ki: (Öyleyse, beni, ziyaretçiler,
Haftada iki defa ziyaret eylesinler.

Onlarla, o iki gün yalnýz meþgul olurum.
Sair zaman, ibadet yapmayý istiyorum.)

Ve artýk çarþamba ve cumartesi günleri,
Kabul buyuruyordu, ziyaret edenleri.