Sýrri-yi Sekati ki, devrinin bir tanesi.
Ve Maruf-i Kerhi’nin mümtaz bir talebesi.

Üstadýdýr hem bu zat, Cüneyd-i Baðdadi’nin.
Vera ile takvada, bir tekiydi devrinin.

Bir yere gitse idi, aðaçlar, taþlar bile,
Ona selam verirdi, kendi lisanlariyle.

Yürüyerek kýrk defa eyledi haccý ifa.
Sohbeti deva idi, her bakýþý bir þifa.

O, Maruf-i Kerhi’yi tanýmýyorken henüz,
Hep ticaret iþleri yapardý gece gündüz.

Bir gün, Maruf Kerhi’yi gördü o biri ile.
Hurma çekirdekleri topluyordu eliyle.

Niçin topladýðýný sorunca kendisinden,
Buyurdu: (Þurada bir çocuk gördüm teminden.

Bütün arkadaþlarý oynarken neþe ile,
O, hiç oynamýyor ve aðlardý gözyaþiyle.

Niçin aðladýðýný çocuktan sorunca hem,
Dedi ki: Ben yetimim, ne babam var, ne annem.

Arkadaþlarýmýnsa, var anne babalarý.
Onlarýn, benim gibi yok keder ve gamlarý.

Benim ne elbisem var, ne de bir oyuncaðým.
Sevinemiyorum ki, nasýl oynayacaðým?

Bu yetimin sözleri, kalbime iþledi pek.
Tek arzum, þimdi onu bir þeyle sevindirmek.

Yerden, çekirdekleri topladým ki ben ise,
Parasýyla alayým çocuða bir elbise.

Anladým ki o çocuk, hem öksüzmüþ, hem yetim.
Onu sevindirmektir þu anda tek niyetim.)

Bunlarý öðrenince, o, Maruf-i Kerhi’den,
Kalbine, bir merhamet duygusu geldi birden.

Bir elbise giydirdi yetimin üzerine.
Ve iyi oyuncaklar alýp verdi eline.

Maruf-i Kerhi dahi, oldu buna muttali.
Ve gördü ki, yetimin deðiþmiþ eski hali.

O dahi oynuyordu, zevk ve neþe içinde.
Hoplayýp zýplýyordu, çocuklarýn peþinde.

Buyurdu ki: (Ey Sýrri, dinle beni þimdi sen.
Sen, bu yetim çocuðu nasýl sevindirdiysen,

Allahü teâlâ da, çok sevindirsin seni.
Çekip alsýn kalbinden, bu dünya sevgisini.

Sana ihsan eylesin ilim, amel ve ihlas.
Seni, kendisi ile meþgul etsin O esas.)

O, Maruf-i Kerhi’den alýnca bu duayý,
Her an hatýrlar oldu Allahü teâlâyý.

Bu dünyanýn sevgisi, gönlünden çýktý hemen.
Ölüm ve ahireti dert eyledi tamamen.

Aþk-ý ilahi ile yanar oldu kalbi hep.
Hocasýnýn duasý, bu hale oldu sebep.

Talebesi Cüneyd-i Baðdadi söyler ki hem,
(Hiç ilgilendirmezdi onu dinar ve dirhem.)