Her gün Veysel Karani, yapardý çok ibadet.
Evliyalýkta dahi, yükselmiþtir begayet.

O, Resulü görmeden, feyzine kavuþmuþtur.
Ve hatta tabiinin, en yükseði olmuþtur.

Halk, Üveys-i Karni’ye, divane derdi önce.
Sonra, büyüklüðünü anladýlar iyice.

Çok hürmet göstermeye baþlayýnca ona halk,
Terk etti o diyarý, bu yüzden ayrýlarak.

O yaþlý annesi de vefat eylediðinde,
Karn’dan çýkýp, yerleþti Kufe vilayetine.

Lakin onu Kufe’de, olmadý pek tanýyan.
Zira o, kendisini gizlerdi insanlardan.

Harem bin Hayyan’dýr ki, görenlerden birisi,
Fýratýn kenarýnda, gidip buldu Üveys’i.

Bu zat anlatýyor ki: Onu çok merak ettim.
Bu dünya gözü ile, onu görmek istedim.

Kufe’ye kadar gidip, buldum onu nihayet.
Baktým, su kenarýnda alýyor o an abdest.

Yaklaþýp selam verdim, o dahi baktý bana.
Dedim: (Merhamet etsin ya Üveys Allah sana.)

O kadar çok sevdim ve acýdým ki o kadar,
Aðlayýp, gözlerimden aþaðý aktý yaþlar.

Çünkü çok zayýf idi, aðladý o da o an.
Sordu bana: (Nasýlsýn ey Harem ibni Hayyan?)

Dedim: (Ýyiyim ama, tanýmazken hiç beni,
Nasýl bildin hem benim, hem babamýn ismini?)

Dedi: (Her þeyi bilen, bildirdi bunu bana.
Ruhum aþina idi zaten senin ruhuna.)

Dedim: (Resulullahtan, bana bir hadis söyle.)
Dedi ki: (Göremedim, ben Onu baþ gözüyle.

Ben onun haberini, duydum baþkalarýndan.
Ýþitmedim bir hadis, bizzat kendi aðzýndan.)

Dedim ki: (Öyle ise, okuyun da bir âyet,
Sizden duymuþ olayým, isterim bunu gayet.)

Bir Euzü Besmele söyleyip o da hemen,
Sonra, þu âyetleri okudu ki mealen:

(Ýnsanlarý, cinleri, beni tanýmalarý,
Ve sýrf ibadet için yarattým ben onlarý.

Yeri, göðü ve bunlar arasýnda ne ki var,
Oyun olsun diyerek, yaratýlmadý bunlar.)

Sonra bir sayha vurdu, feryat etti orada.
Aklýnýn gittiðini sandým ben o arada.

Sordu bana: (Buraya niçin geldin ey Harem?)
Dedim ki: (Geldim sizi, görüp tanýþýyým hem.)

Buyurdu: (Bir Müslüman, tanýyýnca Rabbini,
Lüzum yok tanýmaya Ondan gayri birini.)

(Yine söyle) deyince, dedi ki: (Yattýðýnda,
Bil ki, ölüm bekliyor yastýðýnýn altýnda.)