Bir gün Zünnun Mýsri’ye gelerek bir Müslüman,
Sordu: (Hangi hal ile, arif olur bir insan?)

Buyurdu ki: Bir arif, korkudadýr daima.
Titrer ki, az günahkâr olurum Allah'ýma.

O, hisseder baþýnýn üzerinde bir kýlýç.
Bir kýlla asýlmýþtýr, ayrýlmaz oradan hiç.

Çok keskindir o kýlýç, çok incedir kýl da hem.
Der ki: (O, düþebilir, biraz gaflet edersem.)

O, her bir adýmýnda düþünür ince ince,
Ki, o iþ, Hak emrine uygun olsun iyice.

Eðer dinin hükmüne deðilse tam muvafýk,
O ameli yapmaktan, vazgeçer, yapmaz artýk.)

Dediler ki: (Efendim, tövbe nasýl olmalý?)
Buyurdu: Günah için, aðlayýp sýzlamalý.

Hakiki bir Müslüman, iþleyince bir günah,
Der ki: (Bu günahýmý elbette gördü Allah.)

Öyle piþman olur ki yaptýðý o günaha,
Der ki: (Yapmayacaðým o günahý bir daha.)

O, gönülden söz verir Rabbine bunun için.
Çünkü o, günahýna üzülür için için.)

Dediler: (Nedir acep ihlasýn alameti?)
Buyurdu: (Sevindirmez gayrinin onu methi.

O, tek þeyi düþünür, o da Allah rýzasý.
Memnun etmez gayrinin onu meth-ü senasý.

Rýza-i bari için yapar o her iþini.
Ve yalnýz Ondan bekler sevabýný, ecrini.

Ýyi amellerini, unutur tamamiyle.
Lakin günahlarýný hatýrlar hep ayniyle.

Ýnsanlardan çekilip, Hakk’a verir gönlünü.
Rabbine ibadetle geçirir her gününü.

Yer o yavan ekmeði, hem de tam huzur ile.
Ve hiç katýk aramaz, yanýnda bir tuz bile.)

Dediler ki: (Ey Zünnun, nedir sabrýn niþaný?)
Buyurdu ki: Bu sýfat, çok yükseltir insaný.

Rabbinin her emrine, eder o mutabaat.
Yine býkmaz, usanmaz, etse de bin yýl taat.

Allahü teâlânýn her bir yasaðýndan da,
Kaçýnýr tam olarak, usanmaz o bundan da.

Gelirse kendisine, bir musibet, bir bela,
Der ki: (Bana bunlarý, gönderdi Hak teâlâ.)

Yüzünü ekþitmeden alýr ve üzülmez hiç.
Hatta nimet bilerek ondan duyar bir sevinç.

Çok acýlar çekse de, asla etmez þikayet.
Bilir ki, sabredersem çok olur ecri gayet.

Çünkü bir musibetten sevap kazanmak için,
Sabýr gerektiðini iyi bilir o mümin.