Zamanın halifesi, ÅŸehrin valisiyle gezerken bir mescitte, gözü Safvan bin Süleym hazretlerine “rahmetullahi aleyh“ iliÅŸti birden.

Onu valiye gösterip;
- Şu direğin yanında oturan kimdir? diye sordu.

Vali oraya bakıp;
- O, Safvan bin Süleym hazretleridir, dedi.

Bu defa hizmetçisine bir kese altın verip;
- Bunu, ÅŸu direÄŸin yanındaki zata götür ver, diye emretti.

Hizmetçi, kese ile ona doÄŸru giderken, Ä°bni Süleym hazretleri anladı meseleyi.

Ve hemen kalkıp namaza durdu.
Hizmetçi, baÅŸucunda bekledi.

Bunu Halife gönderdi

Selam verince, keseyi arz edip;
- Bunu Halifemiz size gönderdi. Lütfen kabul buyurun, dedi.

Büyük Veli;
- Yanlışlık olmasın. Benim, altın ve gümüÅŸle iÅŸim olmaz, buyurdu.
- Sizin isminiz Safvan deÄŸil mi?
- Evet Safvan.

- Öyleyse yanlışlık yok. Lütfen alın.

Ancak almadı keseyi.
- Ä°sim doÄŸru. Ama sen yine git sor. BaÅŸka Safvan’dır belki.

Hizmetçi, sormaya giderken, O da pabuçlarını giyip acele çıktı mescitten.

Bir sır vereyim mi?

Bir gün de ÅŸunu anlattı sevdiklerine:

Bir gün ÅŸeytan, saf ve temiz bir Müslümana görünüp;
- Sana bir sır vereyim mi? demiş.

O da;
- Ver bakalım demiÅŸ. Ama doÄŸru söyle.

Åžeytan;
- Bu diyeceÄŸim doÄŸrudur, inan bana. Her ne olursa olsun, gadaba gelme sakın. EÄŸer öfkelenip kızarsan, bil ki elimizdesin. Zira en zayıf anın, o andır senin.

Ve eklemiÅŸ:
- Kızdığın vakit kendine hakim olmazsan, ben bedenine girip sana hükümran olurum.