O hazret-i Hasan ki, bizim göz bebeÄŸimiz,
Bizi, ÅŸefaatine kavuÅŸtursun Rabbimiz.

Aliyyül Mürteza’nın ilk ve büyük oÄŸludur.
Ve Resul-i ziÅŸânın mübarek torunudur.

Ramazan-ı ÅŸerifte tevellüd ettiÄŸinde,
Dedesi, kucağına aldı onu ilk günde.

Kendi terbiyesiyle yetiÅŸtirdi, öÄŸretti.
Bu, çok az kimselere nasib olan devletti.

Bir gün hazret-i Hasan, hazret-i Hüseyin’le,
GüreÅŸ tutuyorlardı çocukluk günlerinde.

Resulullah Hasan’ı teÅŸvik buyuruyordu.
Fatıma merak edip, Resule bunu sordu.

Dedi ki: (Babacığım, Hasan’ı tutarsınız.
Acaba sebep ne ki böyle davranırsınız?

Halbuki Hasan büyük, Hüseyin küçüktür pek.
Daha uygun olmaz mı küçüÄŸe yardım etmek?)

Buyurdu ki: (Ey kızım, doğrudur bu dediğin.
Ve lakin Cebrail'den yardım görür Hüseyin.)

Ebu Hüreyre der ki: (Nerde görsem Hasan’ı,
Gözlerim yaÅŸla dolar, hatırlarım ÅŸu anı:

Åžöyle ki, o, ufacık bir masumdu, tertemiz.
Kucağına alırdı onu Peygamberimiz.

Bakardım küçük Hasan, minnacık elleriyle,
Oynardı dedesinin nurlu sakallarıyle.

Öyle çok benzerdi ki yüzü Resulullaha,
Onun gibi benzeyen bir kimse yoktu daha.)

Ebu Bekr-i Sıddık da, bir gün yolda giderken,
Gördü küçük Hasan’ı oturmuÅŸ oynar iken.

Omuzlarına alıp, babasına döndü ve,
Dedi: (Bu, senden fazla benziyor o Servere.)

Yine hazret-i Hasan ve Abdullah bin Zübeyr,
Bir yolculuk anında biraz mola verdiler.

Büyükçe bir hurmalık vardı yakınlarında.
Oturup dinlendiler, aÄŸaçların altında.

Ve lakin hayli kurak, verimsizdi o yerler.
Hurma aÄŸaçlarında meyveden yoktu eser.

Ä°bni Zübeyr, Hasan'a eyledi ki ÅŸöyle arz:
(KeÅŸke ÅŸu aÄŸaçlarda olsaydı hurma biraz.)

Derhal hazret-i Hasan, dua etti içinden:
(Ya Rabbi, hurma bitir aÄŸaçların birinden.)

O anda yeÅŸillenip, hurma verdi birisi.
Zira kabul olmuÅŸtu, onun bu temennisi.

KureyÅŸ’ten bir kimse de, olanları görünce,
(Bu, sihirdir) diyerek, çok hayret bildirince,

Buyurdu ki: (Bu olan, sihir deÄŸil, keramet.
Resulün torununun duasıdır bu elbet.)

Yirmi kere hac yaptı, hepsinde yürüyerek.
Evlatları vardı hem, sekiz kız, onbeş erkek.

Soyundan gelenlere, (Åžerif) denir her zaman.
Bizi, ÅŸefaatine kavuÅŸtursun Yaradan.