Amine validemiz, bu nurlu yavrusunu,
Dokuz gün, kendileri emzirdi bizzat Onu.

Sonra Süveybe hatun, Server-i âleme ilk,
Yapmakla ÅŸereflendi birkaç gün süt annelik.

Bu hatun, hizmetçisi idi Ebu Leheb’in.
DoÄŸumun müjdesini, bu verdi ona ilkin.

Buna sevindiÄŸinden o gece Ebu Leheb,
Mevlid gecelerinde, azabı hafifler hep.

Zira biri, bir gece, rüyada gördü onu.
Ve sordu kendisinden, ne halde olduÄŸunu.

Dedi: (Kabir azabı çekiyorum, gayet zor.
Lakin yılda bir defa, bu azap hafifliyor.

Rebiül evvel ayı, tam onikinci gece,
Resulullah doÄŸunca, sevinmiÅŸtim bir nice.

Süveybe, bu müjdeyi verince bana bizzat,
Sevincimden, hemence etmiÅŸtim onu azat.

Ve ona demiÅŸtim ki: Ey Süveybe, haydi git!
Süt annelik yapıver yeÄŸenime bir vakit.

İşte, bu anlattığım iki husustan sebep,
Mevlid gecelerinde, azabım hafifler hep.

Ve iki parmağımın arasından, serince,
Su çıkar, onu emip ferahlarım bir nice.)

O zamanlar, Mekke’de var idi ki bir âdet,
Bu beldede bir çocuk dünyaya gelse ÅŸayet,

Beslemek gayesiyle bu yeni bebekleri,
Hemen bir süt anneye verirlerdi ekseri.

Çok sıcak olduÄŸundan havası bu beldenin,
Zordu geliÅŸmeleri burada bebeklerin.

Bu yüzden, temiz hava ve suyu tatlı olan,
Yaylalarda, çocuklar beslenirdi bir zaman.

Civar köy hatunları, her yıl âdet olarak,
Mekke’den, yeni doÄŸan bebekleri alarak,

Büyütüp beslerlerdi yanlarında bir miktar.
Bundan edinirlerdi çok maddi menfaatlar.

Hem o zaman KureyÅŸ’te, kıtlık vuku bulmuÅŸtu.
Anneler, çocukları emziremez olmuÅŸtu.

Hatta ot ve aÄŸaçlar, kurumuÅŸ idi hepten.
Çok müÅŸkil durumdaydı insanlar bu sebepten.

Beni Sa’d kabilesi vardı ki o zamanlar,
DiÄŸer kabilelerden üstündü bu insanlar.

Åžerefte, cömertlikte, mertlik ve tevazuda,
MeÅŸhurdu bu kabile böyle bir çok mevzuda.

KureyÅŸ kabilesinin ileri gelenleri,
Öncelikle bunlara verirdi bebekleri.

Bu köyün insanları böyle ise de, fakat,
Kuraklık, orada da olmuÅŸtu büyük afat.

Bu kabileden olan (Halime hatun) dahi,
Åžöyle anlatmaktadır halini bizatihi:

(Ben o sene, kırlarda gezerek ot yiyordum.
Bunu bulduÄŸum için, yine ÅŸükrediyordum.

Zira bazen ot bile bulmak zor oluyordu.
Ä°ÅŸte ben, bu haldeyken, bir de çocuÄŸum oldu.

Bir yandan böyle açlık, diÄŸer yandan bu bebek,
Dayanılmaz bir hale varıyordu giderek.

Yine de boyun eÄŸdim Rabbimin takdirine.
Hiç ÅŸikayet etmeyip, ÅŸükrederdim hep yine.)