YeÅŸil, ipek bir örtü üstünde uyuyordu.
Ve etrafa, misk gibi koku yayılıyordu.

Öyle bir muhabbetle doldu ki kalbim Ona,
Gönlüm razı olmadı Onu uyandırmaya.

Elimi göÄŸsü üzre koydum, uyanıverdi.
Ve hemen bana baktı ve tebessüm eyledi.

Annesi, bunu bana vermez düÅŸüncesiyle,
Acele kucağıma aldım bir sevinç ile.

Dedesi bana bakıp, dedi: (Müjdeler olsun!
Senin gibi nimete kavuşmadı bir hatun.)

Amine hatun dahi dedi ki: (Üç gün önce,
Gaibden, kulağıma nida geldi ÅŸöylece.

Dedi: Senin oÄŸluna, Beni Sa’dden bir hatun,
Süt verir ki, soyu da Ebu Züveyb’dir onun.)

O böyle söyleyince, dedim: (DoÄŸru efendim!
Ben de Beni Sa’dden ve Ebu Züveyb’denim.

Rüyada bildirildi bu nimet bana önce.
O rüya gerçek oldu ÅŸimdi sizi görünce.)

Sonra veda eyleyip, ayrıldım o haneden.
Sevinç ile zevcimin yanına geldim hemen.

O da, kucağımdaki o Nur’u gördüÄŸünde,
Dedi: (Böyle güzel yüz, görmedim ben ömrümde.)

Halime Hatun ile zevci Haris, o zaman,
O Serverle birlikte oldular yola revan.

Ne zaman ki Mekke’den onlar yola çıktılar,
Onun bereketini görmeye baÅŸladılar.

Mesela o mecalsiz ve zayıf merkep, o an,
Onun bereketiyle kesildi bir küheylan.

Geldikleri kafile, onlardan hayli önce,
Yola çıkıp, mesafe almış iken bir nice,

Biraz sonra yetiÅŸip, hem de geçti o halkı.
Çünkü o taşıyordu Server-i kâinatı.

Ä°drakindeymiÅŸ gibi bu nimetin o hatta,
Sevinçten raks ederek gidiyordu adeta.

Bana, bazı kadınlar gelir ve derlerdi ki:
(Senin bu merkebine ne gibi hâl oldu ki,

Giderken zayıf olup, kalmıştı en geride.
Şimdiyse hepimizi bıraktı gerilerde.)

BaÅŸka bereketler de olunca bizde vaki,
Onlar da anladılar nihayet hakikati.

Dediler: (KavuÅŸtuÄŸun bu nimet, bu bereket,
Bu çocuk sayesinde geliyor size elbet.)

Halime Hatun der ki: (O günden itibaren,
Artık bolluk içinde yaÅŸar olduk tamamen.

Bir devemiz vardı ki, gayet zayıf, çelimsiz.
Hiç süt alamıyorduk o deveden önce biz.

Aynı deve, o kadar süt verirdi ki sonra,
Kaplarım taşardı da, verirdim komşulara.

Kuraklık olmuş idi bir ara beldemizde.
Mutazarrır olmuştu bundan kabilemiz de.

İnsanlar, o Serveri yanlarına alarak,
YaÄŸmur duası için çıktılar bilcümle halk.

Öyle yaÄŸmur yaÄŸdı ki, o Server hürmetine,
KavuÅŸtu köy halkı da, Onun bereketine.