Peygamber efendimiz ve şanlı sahabiler,
Böylece Medine’nin yakınına geldiler.

Kadınlar ve çocuklar, dökülmüÅŸtü yollara.
Ä°stikbal ederlerdi gelenleri o ara.

Hepsi merak ederdi Allah’ın Resulünü,
Ve görmek isterlerdi, mübarek nur yüzünü.

Cihanı aydınlatan cemalini görünce,
Allah’a hamd ve sena eylediler ilk önce.

SaÄŸ ve salim görünce Allah’ın Resulünü,
Giderdi herbirinin merakları ve hüznü.

Sa'd ibni Muaz’ın annesi KebÅŸe Hatun,
O Serveri düÅŸünüp, duruyordu pek mahzun.

OÄŸlu Amr da ölmüÅŸtü, harpte ÅŸehid olarak.
Lakin o, Peygamberi ediyordu çok merak.

Az sonra o Serveri saÄŸ ve salim görünce,
Merakı zail olup, kapıldı bir sevince.

Huzuruna giderek, dedi: (Ya Resulallah!
Anam, babam ve canım fedadır sana vallah.

Allah’a hamd olsun ki, saÄŸ salim gördüm seni.
Sen hayatta olunca, düÅŸünmem gerisini.)

Sormadı oÄŸlu Amr’ı Allah’ın Habibine.
O Server, ÅŸöyle deyip teselli etti yine.

(Ey Sa'dın validesi, sana müjdeler olsun.
En yüksek mertebeye yükseldi senin oÄŸlun.

Åžehidlerin cümlesi, Cennette toplandılar.
Onlar, birbirleriyle hep arkadaÅŸ oldular.

Åžehidlik rütbesine kavuÅŸan bu cemaat,
Ederler mahşerde hem, ev halkına şefaat.)

Resulullah ve Eshab, henüz Uhud'da iken,
Sümeyra Hatun dahi, gelmiÅŸti Medine’den.

Onun da düÅŸündüÄŸü, tek bir ÅŸey vardı o gün.
ÖÄŸrenmek istediÄŸi, hayatıydı Resulün.

Gelip gördü yerlerde, ÅŸehid olan erleri.
Baktı, aralarında yatıyordu pederi.

Babasının ölümü, dokunmadı pek ona.
Bir Fatiha okuyup, devam etti yoluna.

Bir ÅŸehid daha gördü, babasından ilerde.
Yaklaşınca gördü ki, kocasıymış o er de.

Ve lakin bu hatunun, derdi bunlar deÄŸildi.
Onun tek düÅŸündüÄŸü Allah’ın Habibiydi.

Devam edip, yerlerde gördü yine ÅŸehidler.
Baktı ki, bunlar dahi kardeşleriymiş meğer.

Fatihalar okuyup, seÄŸirtti ilerlere.
Resulü soruyordu gördüÄŸü kimselere.

Gördü en son saÄŸ salim Allah’ın Resulünü.
Unuttu birden bire cümle üzüntüsünü.

Dedi: (Ya Resulallah, babam, kocam, kardeÅŸim,
Åžehid düÅŸmüÅŸlerse de, gam deÄŸil benim için.

Benim derdim sen idin, hamd olsun Rabbimize.
Sen hayatta oldukça, dokunmaz onlar bize.

Sana bir şey olsaydı, o zaman mahvolurduk.
Senin ayrılığınla, yanar da kavrulurduk.

AÄŸlayıp, gözümüzün yaÅŸları hiç durmazdı.
Yaralı kalbimize, teselli bulunmazdı.)