Kahraman mücahidler, Suriye’ye varmıştı.
Åžam valisi Åžürahbil, bunu haber almıştı.

Bildi ki, geliyorlar kendisiyle savaÅŸa.
Kapıldı birden bire, bir korku ve telaşa.

Hemen Herakliyus’a yazdı bu vaziyeti.
Gönderdi o da hemen, bir takviye kuvveti.

Yüzbin’e ulaÅŸmıştı ordusu böylelikle.
Lakin Eshab-ı kiram, üç-dört bin yoktu bile.

Åžam’a girdiklerinde velhasıl Müslümanlar,
Bu düÅŸman ordusunun haberini aldılar.

Hemen Zeyd bin Harise, Sahabeyi bir yere,
Toplayıp, bu hususta eyledi istişare.

Bu durum karşısında, bir kısım sahabiler,
(Bunu, Resulullaha bildirelim) dediler.

(Kâfirler yüzbin kiÅŸi, biz ise üçbin eriz.
SavaÅŸa girelim mi diye sual ederiz.

Ya geriye çağırır, döneriz Medine’ye.
Yahut yardım gönderir, yürürüz ileriye.)

Sonra da söz isteyip, Abdullah bin Revaha,
Dedi: (Niçin yazalım bunu Resulullaha?

Unuttuk mu buraya niçin geldiÄŸimizi?
Resulullah cenk için göndermedi mi bizi?

Sonra hiç mühim deÄŸil, bizim için çok asker.
Kâfirler, Bedir’de de, bizden fazla idiler.

Vallahi vardı o gün, yalnız iki atımız.
Yine de zafer verdi bizlere Allah’ımız.

Ä°nÅŸallah bu cenkte de, biz oluruz muzaffer.
Zira böyle vaad etti, Allah ile Peygamber.

Hak teâlâ, vaadinden asla dönmez geriye.
Öyle ise durmayın, yürüyün ileriye.

ArkadaÅŸlar, ne için tereddüt edersiniz?
Åžehid olmak deÄŸil mi, zaten bizim gayemiz?

Bizi cenge gönderdi, o Sevgili Peygamber.
Haydi ilerleyiniz, ya ÅŸehadet, ya zafer!)

Abdullah’ın sözleri coÅŸturdu müminleri.
Kurulmuş yaylar gibi fırladılar ileri.

Mute havalisine eriÅŸtiler nihayet.
DaÄŸ taÅŸ düÅŸman doluydu, kalabalıktı gayet.

Üçbin kiÅŸi idiler, o gün Eshab-ı kiram.
DüÅŸman ordusu ise, yüzbin kiÅŸi idi tam.

Yani bir mücahide, otuz rum düÅŸüyordu.
Lakin Eshab-ı kiram, bunu düÅŸünmüyordu.

Bir heyet teÅŸkil edip mücahidler o ara,
Muharebeden önce, gönderdiler Rumlara.

O Serverin emrine imtisalen o heyet,
Gidip, o kâfirleri Ä°slam’a etti davet.

Ve lakin bu daveti reddedince kâfirler,
(Öyleyse cizye verin!) diye teklif ettiler.

Rumların kumandanı, bunu da reddedince,
Cenge karar verdiler Müslümanlar hemence.

Önde Zeyd bin Harise, sancağı yükselterek,
Girdi cenk meydanına, (Allah Allah!) diyerek.

PeÅŸinden mücahidler saldırdılar topyekün.
Tekbir sedalarıyla, inledi yer gök o gün.