Belh padişahı İbrahim Edhem, altın işlemeli tahtında uyurken, bir takım tıkırtılar duyup uyandı.
Kulak kabarttı.
Sesler damdan geliyordu.
Damda birisi vardı.
Sinirle bağırdı:
- Hey! Sen kimsin?
- Yabancı değilim.
- Ne arıyorsun burada?
- Devem kayboldu da, onu arıyorum.
Fena halde canı sıkılmıştı:
- Ey ÅŸaÅŸkın, hiç damda deve aranır mı?
Meçhul ÅŸahıs cevabı yapıştırdı:
- Asıl ÅŸaÅŸkın sensin ki, altın taht ve ipekli yumuÅŸak yataklar içinde Rabbini arıyorsun. Bu, daha garip deÄŸil mi?
Ve ses kesildi.
Tıkırtılar falan artık duyulmadı.
Ä°brahim Edhemin kalbine korku geldi.
Bunu, bir ikâz-ı ilahi sayıp, çeki düzen verdi kendine.
Kendini aldatma
Bir gün de, sarayında ziyafet veriyordu.
Devlet erkanından da kalabalık bir heyet hazır bulunuyordu.
Ä°brahim Edhem, kendine mahsus ÅŸatafatlı yerine henüz oturmuÅŸtu ki, heybetli biri girdi saray kapısından.
Nöbetçiler, onun heybetinden çekinip, “Sen kimsin?” diye soramadı bile.
Bu garip zat, saÄŸa sola bakmadan, doÄŸruca gidip, hükümdarın karşısına dikildi.
Ä°brahim Edhem karşısında bu pervasız kiÅŸiyi görünce fena halde canı sıkıldı.
Ve sordu sertçe:
- Kimsin sen, ne ararsın burada?
- Yolcuyum, bu handa konaklamak istedim de.
Ä°brahim Edhem yükseltti sesini:
- Be adam burası han değil, saraydır saray!
Heybetli zat sordu:
- Peki, senden önce kim vardı bu sarayda?
- Sultan babam vardı.
- Ondan önce kim vardı?
- Filanca hükümdar.
- Ondan önce?
- Falan sultan.
Böylece geçmiÅŸ padiÅŸahların birçoÄŸunu saydırdıktan sonra sordu:
- Bu sultanlara ne oldu?
- Hepsi öldüler.
O zat taşı gediğine koydu:
- Bu nasıl saraydır ki, insanların biri gelir biri gider. Böyle olan yerlere, saray deÄŸil, “Han” denir.
Sonra ekledi:
- Ey Ä°brahim, kendini aldatma! Gün gelir, sen de göçersin bu yerden.
Ve süratle çıkıp gitti.
Ä°brahim Edhem çok duygulanmıştı.
Ardından yetişip sordu:
- Sahi, sen kimsin?
- “Hızır”ım.
|
