Vaktiyle bir hükümdar, iki de veziri vardı.

Biri iyi kalbliydi.
Öteki kötü kalbli ve kıskanç.

İyi kalbli olanı;
- Eden, kendine eder, derdi sık sık.

Onun için hükümdar bu vezirini çok seviyordu.
Öbürü, onu çekemiyor, kıymetten düÅŸürmek için fırsat kolluyordu.

Bir gün hükümdarın kulağına;
- Sultanım, o sizin aleyhinizde konuşuyor, diye fısıldadı.

Hükümdar, inandı buna:
- Ya, ne diyor?
- Ağzınız fena kokuyormuş efendim.

- Ama benim ağzım kokmaz ki.
- İnanmazsanız, bu akşam dikkat edin. Sizinle konuşurken, eliyle burnunu tutacaktır.

Sonra çıkıp, koÅŸtu iyi vezire ve;
- Bu öÄŸlen yemeÄŸini bizde yiyelim mi? dedi.

Ä°yi vezir kabul etti:
- Hayhay, yiyelim.

ÖÄŸlen vakti birlikte eve gittiler.
Kötü vezir, yemeklere bol sarmısak koydurmuÅŸtu.

Ä°yi kalbli vezir yedi o yemeklerden.
Akşam, sultanın huzuruna gidince, mecburen bir eliyle hep ağzını tutuyordu.

Hükümdar, içinden;
- “Tamam, o vezir doÄŸru söylemiÅŸ” diye düÅŸündü.

Hemen bir mektup yazıp;
- Al bunu, falan valiye götür! dedi.

Ä°yi kalbli vezir;
- BaÅŸ üstüne sultanım, dedi.
Ve çıktı huzurdan.

Mektup ÅŸöyleydi:
- Bu mektubu sana getireni öldür!

Garip, o mektubu valiye götürürken, yolda hasetçi vezire rastladı.

Kötü vezir elindeki zarfı görünce sordu hemen:
- Onu kime götürüyorsun?
- Filan valiye.

Hasetçi, bunun bir taltif mektubu olduÄŸunu zannedip rica etti:
- Ä°stersen ben götüreyim.
- Olur, sen götür, dedi.

Ve alıp teslim etti o valiye.

Tutun ÅŸunu, öldürün!

Vali mektubu açıp okuyunca, emretti adamlarına:
- Öldürün ÅŸunu!

Adamları;
- BaÅŸ üstüne! dediler..
Ve emir anında yerine getirildi.

Ertesi gün hükümdar, iyi kalbli veziri saÄŸ salim görünce çok ÅŸaşırdı.

Huzuruna çağırıp sordu:
- Sana verdiÄŸim mektubu valiye götürmedin mi?
- Götürecektim, yolda diÄŸer vezir arkadaÅŸ ben götüreyim dedi. Ben de olur dedim. O götürdü.

- Peki, sen benim hakkımda, “aÄŸzı kokuyor” diyormuÅŸsun, öyle mi?
- Estağfirullah sultanım.

- Peki o akÅŸam niçin burnunu tutuyordun?

Vezir anlattı olanları.
Hükümdar hakikati öÄŸrenmiÅŸti.

İyi kalbli vezirine sevgiyle baktı ve;
- Sen haklıymışsın vezirim, dedi. Eden, kendine edermiş hakikaten.