Bir bedevi (cahil köylü), Medine’de hazret-i Ali “radıyallahü anh” ile karşılaÅŸtı bir gün.

Onu görünce, yanına yaklaşıp;
- Ey halife, size bir ÅŸey sorabilir miyim? dedi.

Hazret-i Ali;
Tabii kardeÅŸim, sor, buyurdu.

Bedevi sordu:
- Ebu Bekir, Cennete mi gitti, yoksa Cehenneme mi?

Halifenin, kan beynine sıçradı o anda.
Böyle bir sual ile ilk defa karşılaşıyordu.

Kızgınlıkla döndü o köylüye ve;
- Bu nasıl sual? Bunu ne cesaretle sorabildin bana? Keşke annen doğurmasaydı seni, buyurdu.

Ancak kastı yoktu köylünün.
CahilliÄŸinden böyle sormuÅŸtu.

Halife de böyle olduÄŸunu anlayınca yumuÅŸadı.
Ve pek üzgün olarak sordu köylüye:

- Sen, Onun ne büyük bir zat olduÄŸunu bilmiyor musun?
- Bilmiyorum ey halife.

- Peki, Onun sayısız meziyetlerinden birini olsun duymadın mı hiç?
- Vallahi duymadım.

- Dinle öyleyse, buyurdu.

Ve ÅŸöyle sıraladı:

O, Resulullahın hayatında iken veziri, vefatından sonra da halifesiydi. Peygamber efendimiz, Onu “Baba” yerinde tutardı her zaman. Allah’ın Resulüne, hepimizden çok O yakındı. Cennette bir karışlık yer yoktur ki, Onun nuruyla aydınlanmamış olsun, buyurdu.


Kapı hemen açılırsa

Sonra ÅŸunu anlattı köylüye:

Ömrünün sonlarında, bir gün beni çağırıp;
- Ey gözümün nuru, vefatım yaklaÅŸtı. Ölürsem, cenazemi sen yıka. Sonra cenazemi alıp Ravda-i mübarekenin kapısına götür ve; “Ya Resulallah! Ebu Bekir kapıda, içeri girmek için izin istiyor! diye seslen. Kapı kendiliÄŸinden açılırsa, beni Resulullahın hemen arkasına defnet. Açılmazsa, Baki kabristanına götür, diye rica etti..

Köylü meraklanmıştı:
- Sonra ey halife?

- Vasıyet mucibince kendisini tabuta koyup, Ravda-i mübarekenin kapısına götürdüm ve dediÄŸi gibi seslendim. Kapı, hemen kendiliÄŸinden açıldı ve gaibten bir ses duyduk.

“Sevgiliyi Sevgiliye kavuÅŸturun!” diyordu.

Vasiyeti üzere Resulullahın arkasına defnettik.

Köylü mahcuptu.
Ne diyeceÄŸini bilemedi.

Halifenin elini öperek ayrıldı huzurundan.
Giderken ağlıyordu.