Abbas adında bir sahabi anlatıyor:

Ä°slamiyet’in yeni tebliÄŸ edildiÄŸi günlerdi.
Bir aÄŸacın yanından geçiyordum ki, o yönden bir ses duydum.

- Ya Abbas! diye sesleniyordu.
Etrafıma baktım.

Kimsecikler yoktu.
Yoluma devam ettim.

Aynı ses yine yankılandı:
- Dur ya Abbas!
Durdum.

Ses aÄŸaçtan geliyor ve;
- Ey Abbas! Son Peygamber tebliğe başladı. Koş, sen de iman et! diyordu.

Çok ÅŸaşırdım.
Çok da korktum.

Zira aÄŸaç konuÅŸuyordu.
Bu neyin nesidir derken, aÄŸaç tekrar konuÅŸtu:

- Ya Abbas! O Peygamberin adı Muhammeddir. Emin ve doÄŸru sözlüdür.

Boynumda taşıdığım bir putum vardı.
Hemen elimi üstüne koyup, beni korumasını niyaz ettim.

Fakat o da ne?
Putum da konuşmaya başladı:

- Ey Abbas! Dur ve dinle!
Korkuyla durdum.

Diyordu ki:
- Ey Abbas! AÄŸaç doÄŸru söylüyor. Hemen git, iman et o Resule!

Hakikat apaçık ortadaydı.
Hemen eve koÅŸtum.
Kavmimi toplayıp anlattım duyduklarımı.

Üçyüz kiÅŸi toplanıp Mekke’ye gittik.
Hepimiz de imanla ÅŸereflendik.


Niçin sustunuz?

Bir gün de Resulullah efendimiz aleyhisselam, bir kabileye vardı.
Yahudiler toplanmış, Tevrat okuyorlardı.

Resulullah gelince, okumayı kestiler.
Efendimiz aleyhisselam sordu:
- Niçin sustunuz?

Kimseden çıt çıkmayınca nur yüzlü bir ihtiyar ayaÄŸa kalktı.
- Ben söyleyeyim mi?
- Peki söyle! buyurdular.

Ä°htiyar arzetti:
- Tevratta, ahir zaman Peygamberinin üstün vasıflarını okuyorlardı. Siz gelince sustular.

Buyurdular ki:
- Kaldıkları yerden sen oku öyleyse!

İhtiyar okumaya başladı.
Okurken de göz altından Resulullahı süzüyordu gizlice.

O sayfayı bitirince dayanamadı.

Sevgiyle baktı Efendimiz aleyhisselama ve;
- Vallahi o zat sensin! deyiverdi.

Sonra da “Åžehadet”i okuyup ruhunu teslim etti.
Ne güzel son!