Peygamber-i ziÅŸân efendimizin “sallallahü aleyhi ve sellem”, her duası kabul olurdu.

Misal mi?
Binlercesi var.

Biri ÅŸöyle mesela:

Bir gün, Abdullah bin Abbas hakkında;
- Ya Rabbi! Abdullahı dinde alim yap, Kur’an-ı kerimin sırrına vakıf eyle! diye dua buyurmuÅŸtu.

Hazret-i Abdullah “radıyallahü anh”, bu dua bereketiyle din ilimlerinde mütehassıs oldu.
Hele tefsir ve hadiste bir tekiydi zamanının.

Sahabe ve tabiinin bir müÅŸkili olsa, ona müracaat ederlerdi önce.


Çünkü dua almıştı

Yine Sad bin ebi Vakkas “radıyallahü anh” keskin niÅŸancıydı.
Oku, şaşmazdı asla.

Resulullah efendimizi aleyhisselamın duasını almıştı çünkü.

Nitekim bir gün;
- Ya Rabbi! Sad’ın okunu hedefinden saptırma! buyurmuÅŸlardı.

O dua eder de, kabul olmaz mı?
Sad hazretleri, attığını vuruyordu artık.

Uhudda, her okunu çekiÅŸte;
- Bu, senin okun ya Rabbi! Senin düÅŸmanlarına atıyorum. Sen isabet ettir! diye dua ediyordu.

O gün, her fırlattığı ok isabet etmiÅŸ, bir kâfiri Cehenneme göndermiÅŸti.

Hikmeti malum.
Resulullah efendimiz aleyhisselamın duası.


Yine tam isabet

Yine Uhud’da, kâfirler birleÅŸip, o Servere hücum ettiler.

Resulullah efendimiz, hazret-i Sadı görüp, seslendiler:
- Ya Sad! Ok atıp püskürt ÅŸunları!

O an, bir tek ok vardı sadağında.
Bu emirle fırlattı onu.

Netice, tam isabet.
Kâfiri gırtlağından vurmuÅŸtu.

Elini, sadağına götürdü.
Yok iken, bir ok daha geldi eline.

Oku çekip, dikkatle baktı.
Evet, az önce fırlattığı oktu bu.

Attığı ok geri gelmişti.
Yayını gerip, fırlattı aynı oku.
Netice, bir müÅŸrik daha temizlendi.

Elini, götürdü sadağına.
Bir ok daha geldi eline.

Baktı, aynı oktu.
Hiç ÅŸaşırmadı.

Yayını gerip fırlattı.
Bir kâfir daha yere serilirken, aynı ok, yine gelip girmiÅŸti sadağına.

Sad bin ebi Vakkas, o bir tek okla, yüzlerce kâfir öldürmüÅŸtü o gün.
Çünkü Peygamber efendimizin duasını almıştı o.

İşte bu dua sebebiyle, her attığını vurmuş,
her oku hedefini bulmuÅŸtu.