Bir bayram günü, Ebu Bekr-i Sıddık "radıyallahü anh" kıymetli ve gösteriÅŸli bir elbise giymiÅŸ, omzuna otuz altınlık bir ÅŸal almış, Bilâl-i HabeÅŸi "radıyallahü anh" ile birlikte bir yoldan gidiyorlardı ki, Cebrail aleyhisselam, a’ma suretinde gelip, yolunun üzerinde oturdu ve;
- Allahü teâlâ, Muhammed Mustafa dostluÄŸuna [Onun hatırına] bana bir ÅŸey vereni affetsin, diye dua etti.

Ebu Bekri Sıddık, bu sözü iÅŸitince, omzundan ÅŸalını çıkarıp, ona verdi ve;
- Bir daha söyle, buyurdu.

Bir daha söyleyince, kaftanını çıkarıp verdi ve;
- Bir daha söyle, buyurdu.

Bir daha, bir daha söyletip, nalınlarını dahi çıkarıp verdi.
Sonunda artık verecek bir şeyi kalmadı.

Hazret-i Bilal’e dönüp;
- ÂiÅŸe’nin evine var, bir ÅŸey getir, buyurdu.
Hazret-i Bilal giderken, Resulullah efendimiz “aleyhisselam” onu görüp;
- (Nereye gidersin ya Bilal, sen mi söylersin, ben mi söyleyeyim?) buyurdu.

Hazret-i Bilal;
- Siz buyurun ya Resulallah, dedi.

Efendimiz aleyhisselam;
- (Ya Bilal, bil ki, o a’ma, Cebrail-i emindir. Allahü teâlâ onu bu ÅŸekilde gönderdi ki, Ebu Bekri Sıddık’ın bana olan muhabbeti ne kadardır [insanlar] anlasın) buyurdu.
Hazret-i Ebu Bekir, hazret-i Bilal’in getirdiÄŸi elbiseyi giydi.

Cebrail aleyhisselam da Resulullahın yanına gelip elbiseleri verdi ve;
- Ya Resulallah, bunlar benim iÅŸime yaramaz, dedi.

Resulullah efendimiz "aleyhisselam", Cebrail’in verdiÄŸi elbiseleri Ebu Bekri Sıddık’a getirdi.

Hazret-i Ebu Bekir;
- Ya Resulallah, senin dostluğun uğruna vermiş olduğum şey, artık bana gerekmez. Nereye uygun bulursanız, oraya tasarruf ediniz, dedi.