Dündar bin Hüseyin Åžirazi "rahmetullahi aleyh", Åžiraz’da yetiÅŸen Velilerden.

Bir gün, bir sevdiÄŸi gelerek;
- Hocam maddi sıkıntı içindeyim. Ne yapayım? diye sordu.

Büyük Velî cevaben;
- Sebebine yapış. Ama Allahü teâlâdan iste, buyurdu. Çünkü O, herkesten ümidini kesip, yalnız kendisine yalvaranların imdadına yetiÅŸir.

Ve sordu adama:
- Sana Ebüdderda hazretlerinin hikayesini anlatayım mı?
- Buyurun efendim.

- Eshab-ı kiramdan Ebüdderda hazretlerinin babası Uhud harbinde ÅŸehit olunca, anne-oÄŸul maddi sıkıntıya düÅŸmüÅŸlerdi.

Öyle ki, açlıktan taÅŸ baÄŸlıyorlardı karınlarına.
Günler zor geçiyordu onlar için.

Takatları tükenmiÅŸti
Ve bir gün, annesi seslendi oÄŸluna:

- Ebüdderdaa!
- Buyur anneciÄŸim.

- OÄŸlum, hemen Resulullah efendimize git ve bu halimizi arzet. O, herkese bir ÅŸeyler veriyor. Bize de verir.

Ebüdderda çocuktu henüz.

- Peki anneciÄŸim! dedi.
Ve çıktı evden.

KoÅŸtu mescide.

Efendimiz aleyhisselam eshabiyle sohbet ediyordu.
Ebüdderda içeri girer girmez buyurdular ki:

- Müslüman, bir sıkıntıya düÅŸtüÄŸünde, bunu yalnız Rabbine arzeder, baÅŸkasından bir ÅŸey istemezse, Allahü teâlâ ona kâfidir.

Ebüdderda bunu duyunca vazgeçti söylemekten.
Eve dönünce sordu annesi:

- Arzettin mi oÄŸlum?
- Hayır anne söylemedim.

- Neden yavrum?
- Çünkü lüzum kalmadı.

- Anlamadım. Ne diyorsun?

Ebüdderda, Resulullah efendimizden iÅŸittiÄŸini nakletti annesine.
- Ä°ÅŸte bunun için söyleyemedim anne.

Kadıncağız memnun olmuştu:
- Aferin oğlum. İyi yapmışsın. Biz de sabrederiz, dedi.
Ve sabrettiler.

Sonra mı?
Ebüdderda hazretleri “radıyallahü teâlâ anh”, o yerin en zenginlerinden oldu.