Hacı Bektaş Dede "rahmetullahi aleyh", Manisa erenlerindendir.
Babası vefat edince, annesiyle birlikte zor günler geçirdiler.

Ancak asil hanım, kimseden yardım istemedi.
Hacı BektaÅŸ, çocuk olmasına raÄŸmen çoÄŸu günlerini oruçla geçirir, su ile açardı iftarını.

Zira ekmek bulamazlardı yemeye.

Ancak bir gün;
Çok acıktı ve yemek için bir ÅŸeyler istedi annesinden.
Lakin piÅŸirecek hiçbir ÅŸey yoktu evlerinde.

ÖÄŸle namazını müteakip tekrar yemek istedi.
Anne çaresizdi.

Tencereye “Su” doldurup, sürdü ateÅŸe.
Hani yemek pişiriyormuş gibi yaptı.
Çaresizdi çünkü.

Ne yapsın? Zor durumdaydı.
Az sonra sordu oÄŸlu:
- Ne oldu anne? Yemek hâlâ piÅŸmedi mi?

Dertli anne, yaÅŸlı gözlerle cevapladı:
- Yok yavrum, henüz piÅŸmedi.

Aslında pişeceği de yoktu.
Ä°kindi namazından sonra artık açlığa dayanamayan küçük Hacı BektaÅŸ, geldi ocak başına.

Kaldırdı tencerenin kapağını.
Bir de ne görsün, bir tencere dolusu Pilav.

Sevinçle bağırdı annesine:
- AnneciÄŸim pilav piÅŸmiÅŸ!

Kadıncağız koştu ocağa.
Ancak inanamadı gördüÄŸüne.

Evet, tencere ağzına kadar pilav doluydu.

KomÅŸularla iyi geçin!

Bu zat, akrabasından bir hanıma;
- KomÅŸularla iyi geçin. Bu, iyi bir huydur! buyurdu.

Sonra şunu anlattı:

Peygamber efendimiz aleyhisselama bir kadını methedip;
- Çok ibadet yapıyor, dediler.

Efendimiz aleyhisselam sordu:
- Komşularıyla arası nasıl?
- Ä°yi deÄŸil, onları üzüyor.

O zaman;
- Öyleyse o kadının gideceÄŸi yer Cehennemdir, buyurdular.