Dehhak bin Müzahim "rahmetullahi aleyh", Belh’de yetiÅŸen Velilerden.
Kabr-i şerifi de oradadır.

Bir gün talebelerinden ikisi, birbirlerine darılıp küsmüÅŸlerdi.
Aradan bir kaç gün geçtiÄŸi halde barışmadılar.

Zira herbiri, kendisini haklı, karşıdakini haksız sanıyordu.
Büyük Veliye malum oldu bu hâl.

Ä°kisinin de hazır olduÄŸu bir sohbette, o ikisine doÄŸru dönerek,
- Dargın olanlar, üç gün içinde mutlaka barışmalıdır, buyurdu. Ancak barışma hususunda önce davranan, Cennete önce girecektir.

Ve ilave etti:
- Peygamber efendimiz aleyhisselam; “Ä°ki mümin birbirine darıldığında, hangisi kusuru kendinde görür, karşıdakine Sen haklısın derse, ona Cennette yüksek bir köÅŸk verilecek” buyuruyor.

Gençler duygulandılar:
- Ne kadar güzel hocam.

- Evet. “Kefili de benim” buyuruyor Efendimiz aleyhisselam.

Hepsi de karşılıksız

Bir gün de birkaç sevdiÄŸiyle sohbet ediyordu ki;
- Cenâb-ı Hak kullarına o kadar çok nimet vermiÅŸ ki, bunları saymak mümkün deÄŸil, buyurdu. Üstelik hepsi de karşılıksız.

Åžöyle devam etti:
- Bir a’mayı düÅŸünün. Görebilmek için ne vermez ki? Bir felçli de, yürüyebilmek için, bir ömür baÅŸkasına hizmetçilik eder, hem de severek.

Ve ekledi:
- Bunlar geçici dünya nimetleri. Bir de sonsuz ahiret nimetleri var.

Sordular:
- Bu nimetlere nasıl kavuşulur hocam?
- DoÄŸru bir “Ä°man” ile kavuÅŸulur.

- Ä°man yoksa efendim?
- Ä°manı olmayanlar, sonsuz “Cehennem azabı”na duçar olacaklardır ahirette.