Bali Efendi "rahmetullahi aleyh", Anadolu Evliyasının büyüklerindendir.
1572 de Ä°stanbul’da vefat etti.

Bu zatı bir düÄŸün yemeÄŸine davet ettiler.
Kabul edip teÅŸrif etti.

Ancak yemek sırasında birisi yüksek sesle malayani ÅŸeyler konuÅŸup üzdü bu büyük Veliyi.

Mübarek zat, onun bu hareketinden rahatsız olmuÅŸtu.

Ev sahibini çağırıp kulağına fısıldadı:
- Åžu adama söyleyin. Ya sussun, ya da gitsin buradan!

Ev sahibi;
- BaÅŸ üstüne efendim, dedi.

Ve gidip ikâz etti adamı.
Ancak o, susmadığı gibi, dışarı da çıkmadı.
Devam etti edepsizliÄŸine.

Ev sahibi çaresizdi.
Geri gelip büktü boynunu.
Hani, “Ne yapayım, dinlemiyor” demek istemiÅŸti.

Mübarek zat;
- Üzülme, buyurdu. O ÅŸimdi terk edecek burayı.

Hakikaten az sonra kapı çalındı.
Açtılar.

Bir çocuk, heyecanla o adamın yanına koÅŸtu ve;
- YetiÅŸ amca! dedi. Sizin çocuk damdan düÅŸtü!

Bunu duyan adam, fırladı hemen dışarı.
GidiÅŸ o gidiÅŸ.
Bir daha da gelmedi oraya.

Oradakiler hayretle birbirlerine bakıştılar.
- “Allah dostları”nı üzenlerin cezası acele verilir, diyorlardı birbirlerine.


Kalbin nurlanması için

Bir gün de bu zata;
- Efendim, kalbimizin nurlanması için ne yapalım? diye sordular.

Cevabında;
- Kızdığınız kimseye dua edin, buyurdu. Zira kalbi en ziyade nurlandıran şey budur.

Arzettiler:
- Ama bu, çok zor efendim.
- Evet zor. Ama marifet, zoru başarmaktır, buyurdu.