Erzurum’da yetişen Evliyadan Garip Hafız’ın "rahmetullahi aleyh" yanına bir gün bir genç gelip;
- Efendim, bana dua eder misiniz? diye ricada bulundu.

Mübarek zat sordu:
- Nasıl dua istiyorsun evladım?
- Şey efendim, son nefeste “Allah” diyerek ölmeyi istiyorum.

Bu, hoşuna gitti büyük Velinin:
- Aferin evlat, çok iyi bir şey istiyorsun. Ama o son nefes dediğin vakit ne zamandır acaba? Onu biliyor musun?

Delikanlı olumsuzca dudak büktü:
- Bilmem efendim.

Gülümsedi mübarek zat:
- Her an son nefes olabilir evladım. Belki de şu anda son nefeslerini alıyorsun da farkında değilsin. Ecel ani gelir çünkü.

Genç heyecana kapıldı birden:
- Eğer öyleyse şimdi ne yapmalıyım hocam?

- Evladım, sen son nefeste “Allah” demek istemiyor musun?
- Hem de çok istiyorum.

- Öyleyse ne duruyorsun, şimdiden söyle. Alıştır dilini. Böyle yaparsan, son nefeste Allah demen kolay olur. Hem belli mi olur, belki de yakındır ecelin.

Genç, başladı Allah demeye.
Hakikaten de yakınmış eceli.

Bir kaç gün sonra vefat etti.
Hem de “Allah!” diyerek.

Allah beni seviyor mu?

Bu zat, bir akşam evde hanımıyla oturmuş sohbet ediyorlardı ki, bir ara arzetti hanımı:
- Efendi, ben bir şeyi çok merak ediyorum.

- Hayırdır hanım. Neyi merak ediyorsun?
- Allahü teâlâ beni seviyor mu acaba?

Mübarek sordu:
- Peki sen Allahü teâlâyı seviyor musun hanım?
- Elbette. Hem de çok seviyorum.

Buyurdu ki:
- Öyleyse O da seni çok seviyor. Çünkü sevgi yukardan gelir. O seni sevmeseydi, sen Onu sevemezdin.