Manisa Velilerinden Balzat Hacı Baba "rahmetullahi aleyh", bir gün evinde otururken, birden ellerini kaldırıp hararetle dua etmeye baÅŸladı.
Bu hâl, evdekilerin dikkatini çekti tabii.
Az sonra sakinleÅŸince sordular:
- Hayırdır inÅŸallah! Mühim bir ÅŸey mi oldu?
- Evet, buyurdu. mühim bir ÅŸey oldu.
- Ne oldu? Söylesene.
- Okyanusta bir gemi fırtınaya tutuldu. Ä°çinde sevdiklerimiz de vardı. Onlar, bizi vesile edip Allahü teâlâdan yardım istediler. Onlar için dua ettim.
- Kurtuldular mı bari?
- Çok ÅŸükür, fırtına dindi ve kurtuldular.
Birkaç gün sonra bir grup kimse geldi bu zata ve;
- Efendim, size teÅŸekküre geldik, dediler.
- Hayırdır, buyurdu. Ne teÅŸekkürü?
- Hocam, biz gemide seyahat ederken bir gece fırtına çıktı. Gemimiz tam batmak üzereydi ki, sizi vesile edip dua ettik. Fırtına dindi ve kurtulduk.
Buyurdu ki:
- Ä°nsanlar her ÅŸeyden ümidini kesip de Allahü teâlâdan yardım isterlerse, cenâb-ı Hak onları elbette o sıkıntıdan kurtarır. Allah diyen mahrum olmaz.
Vakit çok kıymetli
Bir gün de;
- Vakit, çok kıymetlidir, buyurdu.
Ve ekledi:
- Ömrünü boÅŸ ÅŸeylerle geçiren kiÅŸi, tarlaya tohum ekmeyen kimseye benzer ki, hasat zamanı elbette piÅŸman olur.
Ardından;
- “Ölüm”ü kendinize sevdirin, buyurdu. Nasıl olsa bir gün baÅŸa gelecek.
|
