Anadolu’da yetiÅŸen Velilerden Ataullah Efendi "rahmetullahi aleyh", bir gün sevdikleriyle sohbet ederken;
- KardeÅŸlerim, bazı müstesna kimseler, mahÅŸerdeki bin seneyi, ArÅŸ-ı alânın gölgesinde, nurdan kürsilerde oturarak geçireceklerdir, buyurdu.

Sordular:
- Onlar kimlerdir efendim?

- Dünyada iken, Allahü teâlânın dinine hizmet edenler ve Onun kullarının müÅŸkillerini halledenlerdir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ama Ä°slam’a hizmet etmek zor iÅŸtir. Allahü teâlâ bu zor iÅŸi, en fazla güvendiÄŸi ve en çok sevdiÄŸi kimselere vermiÅŸtir.

- Onlar kimlerdir ki efendim?

- “Peygamber efendimiz” ve Onun vârisi olan “Ehl-i sünnet alimleri”dir.

Ne tavsiye edersiniz?

Bir gün de gencin biri bu zata gelip;
- Efendim, dünya zevklerine çok düÅŸkünüm. Bana ne tavsiye edersiniz? diye sordu.

Cevabında;
- Günah olan dünya zevklerine düÅŸkünlük, nefstendir, buyurdu. Halbuki biz, nefsi ezmekle emr olunduk.

Genç sordu:
- Kendi nefsimizi mi ezeceÄŸiz efendim?

- Evet. Çünkü nefsimiz, Allahü teâlânın düÅŸmanıdır oÄŸlum. Onu ezmemiz lazım. Biz onu ezmezsek, o bizi ezer.

- Nefs nasıl ezilir ki efendim?

- “Riyazet” ve “mücahede” ile. Yani nefsin istediÄŸi ÅŸeyleri yapmamak, istemediÄŸi ÅŸeyleri yapmakla, buyurdu.

Ve ÅŸöyle özetledi.
- Nefsi ezmenin yolu, “Ä°slamiyet’e uymak”tır oÄŸlum.

Asıl servet nedir?

Bir gün de sohbetinde;
- “Ä°nsanın serveti” deyince ne anlıyorsunuz? diye sordu cemaate.

Cevabında;
- Parası, evi, eşyası...dediler.

- Hayır, bunlar deÄŸil, buyurdu. Asıl servet, ölürken yanında götürebildiÄŸidir.

Cemaat, hayretle sordu:
- Ä°nsan ölürken ne götürebilir ki efendim?
- Sadece salih amellerini.

- Salih amelden maksat nedir efendim?
- “Salih amel”, halis niyetle, ihlasla, yani sırf “Allah için” yapılan amellerdir. Allah için yapılmayanlar, “Namaz” bile olsa, hiçbir iÅŸe yaramaz ahirette.