BaÄŸdat’ta vefat eden büyük Velilerden Haris el Muhasibi hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir sohbetinde;

- KardeÅŸlerim, Allahü teâlâ insanın içine “Nefs” denen birÅŸey koymuÅŸ ki, her an, her nefes, Allahü teâlâya düÅŸmanlık yapmaktadır, buyurdu.

Sordular:
- Allah’a mı düÅŸmanlık yapıyor efendim?
- Evet. Ä°nsana bütün kötülükleri yaptıran da bu nefstir zaten.

- Madem öyle, Allahü teâlâ bu nefsi niçin yarattı efendim? Bu kadar kötü olan bir ÅŸeyi niye soktu içimize?

Cevabında;
- Ama bu kadar kötülüÄŸü yanında nefsin faydaları da var, buyurdu.

Şaşırdılar:
- Faydası mı var efendim?

- Evet. Nefs olmasaydı, kimse iÅŸ yapmaz, çalışmaz, evlenmez, evden çıkmazdı, buyurdu. Hatta kendini ve aile efradını zararlardan koruyamaz, devletini düÅŸmana karşı müdafaa edemezdi. Bütün bunların olması için nefs lazım. Yani nefs, aynen “Su” gibidir.

Ve sordu onlara:
- Su, çok faydalı bir ÅŸey deÄŸil mi?
- Elbette efendim. Su olmadan hayat olmaz.

- Ama aynı su, sel haline gelince insanları boÄŸuyor. Evleri yıkıp harap ediyor, öyle deÄŸil mi?

- DoÄŸru efendim. Peki çare nedir?
- Çare, nefse uymamaktır.

Beni kimse sevmiyor

Bir gün de biri gelip;
- Efendim, beni kimse sevmiyor, diye dert yandı bu zata.

Mübarek sordu:
- Peki sen o kimseleri seviyor musun kardeÅŸim?
- Hayır hocam, sevmiyorum.

- Öyleyse onlar da seni sevmezler. Bu gayet normaldir. Çünkü seversen sevilirsin kardeÅŸim. Åžöyle ki; kocası sevmezse hanım nasıl sevsin? Hocası sevmezse talebe nasıl sevsin? Babası sevmezse oÄŸlu sever mi?

Åžöyle bitirdi:
- Biz seversek, onlar da bizi severler.