Şaban-ı Veli "rahmetullahi aleyh" zamanında birinin, bir kimseye borcu vardı.
O günün parasıyla, "BeÅŸyüz akçe".
Ama ödeyemiyordu.
Çalışıyor, çabalıyor, bir türlü bu parayı biriktiremiyordu.
Ama alacaklı bu, bekler mi, sıkıştırıyordu zavallıyı.
Bir gün yine gelip alacağını istediÄŸinde;
- Biraz mühlet ver, diye yalvardı.
Ancak mühlet vermeyince, koÅŸtu bir “Veli”nin türbesine, dua etti:
- Ya Rabbi, halim malumdur sana. Bu veli hürmetine, borcumu ödemeyi ihsan eyle.
Geri gelirken, Şaban-ı Veli hazretlerini hatırladı birden.
Ve bu zatın evine koştu hemen.
Mübarek zat, diz çökmüÅŸ oturuyordu ibadet yerinde.
Girdi huzuruna.
- Selamün aleyküm hocam.
- Aleyküm selam evlat. HoÅŸ geldin.
Diz çöktü karşısında.
Ä°yi de nasıl söyleyecekti derdini?
O bunu düÅŸünürken, büyük Veli gösterdi minderini.
Buyurdu ki:
- Al bunun altındakileri.
Adamcağız minderin ucunu kaldırdı.
Evet, minderin altında bir miktar para vardı.
Utana sıkıla bir miktar aldı.
Ama onun beÅŸyüz akçeye ihtiyacı vardı.
Bunlar yetmez diye düÅŸünürken, mübarek zat;
- Sıkılma evlat, buyurdu. Ne varsa al!
Adam biraz daha aldı.
Ama yine hepsini alamadı.
Şaban-ı Veli;
- Onlar senindir, buyurdu. Hepsini al!
- BaÅŸ üstüne efendim, deyip aldı hepsini.
O zaman büyük veli, kaldırdı ellerini.
- Ya Rabbi, diye yalvardı Allahü teâlâya, Bu kulunu darda koyma bir daha!
Adamcağız “Amin” dedi içinden.
Uçuyordu sevinçten
Zira iÅŸi görülmüÅŸtü.
“Para”yı ve “Dua”yı alıp sevinçle eve döndü.
Ä°yi de bu para borcunu ödemeye yetecek miydi?
Acele saydı, şaşırıp kaldı.
Zira tam "borcu kadar"dı.
Koşarak gitti alacaklısına.
Borcunu ödeyip, ÅŸükretti Mevlasına.
|
