Erzincan’da yetiÅŸen Velilerden Salih Baba “rahmetullahi aleyh“, bir gün, babası vefat eden bir dostuna taziye için gittiÄŸinde;
- Başınız sağ olsun, buyurdu.

Ve ÅŸöyle teselli etti:
- KardeÅŸim, merhum babanızın ölüm acısı, her ne kadar pek ÅŸiddetli ve çok çetin ise de, kul için, sahibinin iÅŸinden razı olmaktan baÅŸka çare yoktur.

Adamcağız ferahlamıştı.
- Öyle efendim, dedi.

- Ä°nsan, bu dünyada kalmak için yaratılmadı kardeÅŸim. Dünyada iÅŸ yapmak, çalışmak için yaratıldık. Çalışmalıyız! Çalışıp da, kazanıp da ölen bir kimse için korkacak bir ÅŸey yoktur. Hatta, böyle ölmek, bir devlet ele geçirmektir.

Åžöyle devam etti:
- “Ölüm” bir köprü gibidir. Sevgiliyi sevgiliye kavuÅŸturur. Ölmek, felaket deÄŸildir. Öldükten sonra başına gelecekleri bilmemek felakettir.

- Ölülere ne yapabiliriz efendim?
- Dua ile, istiÄŸfar etmekle, onun için sadaka verip sevabını ona göndermekle yardım etmek, imdatlarına yetiÅŸmek lazımdır.

En büyük felaket

Bir gün de,
- En büyük felaket nedir efendim? diye sordular bu zata.
- “Küfür”dür, buyurdu.

- Peki en büyük nimet nedir?
- “DoÄŸru iman” etmektir.

- Yani ehl-i sünnet üzere mi efendim?
- Evet. Ä°man o kadar kıymetlidir ki, Allahü teâlâ bunun mükafatını dünyada vermiyor.

- Neden hocam?
- Çünkü dünya buna müsait deÄŸildir.

- Fani olduÄŸu için mi efendim?
- Evet. Cenâb-ı Hak, iman etmenin mükafatını Cennette verecek. Çünkü sonsuzdur orası, elden çıkmaz. EÄŸer dünyada verseydi, biter, yok olurdu.