Ali Faki isminde bir vaiz vardı ki, Emir Sultan hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” talebesiydi.

Bu zat, bir gün kitaplarda bir hadis gördü.
Fakat doÄŸruluÄŸuna itimat edemedi.

Kendi kendine;
“Emir Sultan hazretlerine gideyim. Hadis midir, deÄŸil mi, öÄŸreneyim” diye düÅŸündü.

Ve bu fikirle geldi huzura.

Tam soracaktı ki, Emir Sultan hazretleri;
- O hadis sahihtir, buyurdu.

Ve o hadisle ilgili olarak şunu anlattı:

Bir gün kâfirler, ceddim Resulullah aleyhisselama gelip dediler ki:
- EÄŸer hak Peygambersen, senin bir iÅŸaretinle ÅŸu Hacer-ül esvedin içinden bir yiÄŸit çıksın.

Ve ilave ettiler:
- Sarışın, güzel yüzlü ve güzel elbiseli olsun, hem de güzel konuÅŸsun.

O gece Cebrail aleyhisselam Resulullah efendimize gelerek;
- Ya Resulallah! dedi. Hak teâlâ sana selam eder ve buyurur ki: "Habibim üzülmesin. Celalim hakkı için O dua eder etmez, biz o genci o taÅŸtan çıkarırız".

Ve o sabah…
Kâfirler, Beytullah’a toplandılar.
Resulullah efendimiz aleyhisselam taÅŸa iÅŸaret buyurunca taÅŸ iki parça oldu.
Ve içinden bir genç çıktı.

Güzel ve ÅŸirin.
Temiz elbiseli, hem de sarışın.

Bazısı bunu görüp, inandı.
Bazısı ise "Sihir" deyip dalalette kaldı.

Efendimiz aleyhisselam Eshaba dönüp;
- Ey eshabım, bu gencin üç günlük ömrü vardır, buyurdular. Onu, bir kız ile evlendirin ki, ondan yüksek bir zürriyet kalsın geriye.

Evlendirdiler.
Üç gün geçti aradan.

Lakin ölüm haberi gelmedi.

Eshab-ı kiram;
- Ya Resulullah! Dediler, öyle buyurmuÅŸtunuz, o gencin ölmesini bekliyorduk. Ama ölmemiÅŸ, yaşıyormuÅŸ.

Buyurdu ki:
- O, vahiy deÄŸildi. Cebrail’den öÄŸrenmiÅŸtim o haberi.

O anda Cibril geldi Resule.

Dedi ki:
- Ya Resulallah, Rabbimiz selam eder ve buyurur ki: “Ey Habibim! O gencin evine, düÄŸün gecesi bir fakir gelip, ekmek istedi. Onlar da önlerindeki ekmeklerin hepsini fakire verip, aç olarak yattılar. Biz de, ona otuz sene ömür ihsan eyledik”.