Ebül Hüseyin Nuri hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir sohbetinde;
- KardeÅŸlerim, Allah’ın sevgisine kavuÅŸmak, bu nefs engelini aÅŸmakla olur, buyurdu.

Kendisi de zaman zaman nefsine hitaben;
- Ey nefsim! Senelerdir heva ve hevesine uydun. Rabbinin emirlerine karşı geldin. Ä°stediÄŸin gibi yedin, içtin, uyudun. Ama ÅŸimdi, kesin olarak bunu terk edeceksin. Kendi isteklerini bırakıp Rabbine ibadet yapacaksın, derdi.

Ve devam ederdi:
- Ey nefsim! Çok iyi biliyorum ki, sen ahmağın birisin. Çünkü hep ateÅŸe götüren iÅŸlerin talibisin. Ne yapsan, sonunda piÅŸmanlık oluyor. Bıraksam, Cehennem ateÅŸinde yanacaksın. Ä°ÅŸte ey nefsim, bunun için ahmaksın.

Ve ilave ederdi:
- Eğer ibadet yaparsan, ebedi olarak Cennet nimetlerine kavuşacaksın. Aklını başına al, yoksa ateşte yanacaksın.

Halis kul odur ki…

Bir gün sohbetinde;
- Halis kul odur ki, boynu büküktür, buyurdu. Kusurlarını düÅŸünüp; Bu günahlarla, hâlim ne olacak? diye dertlenir hep. Rabbine karşı mahcup ve gönlü kırıktır. Allah korkusu ile yaÅŸar daima.

Åžöyle devam etti:
- Halis kul, ömrünü boÅŸa geçirmez. Çünkü bilir ki, Allahü teâlâ boÅŸ vakit geçireni sevmez. Ä°yi iÅŸlerini unutur, günahlarını ise asla. Kendisine yapılan eziyeti unutur, ölüm ve ahireti ise katiyyen.

Birbirinizi çok sevin

Bir gün de talebelerine;
- Birbirinizi çok sevin, buyurdu. Ä°nsan birini sevdi mi, onda hata kusur görmez. Sevmeyince de her ÅŸeyi göze batar, öyle deÄŸil mi?

- Evet hocam, dediler.

Buyurdu ki:
- Mesela ben, sizde hiç kusur göremiyorum.

- Neden efendim?
- Çünkü sizi seviyorum. Seven, sevdiÄŸinde kusur göremez.