Ä°mam-ı azam Ebu Hanife hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Ä°slam âlimlerinin en büyüklerindendir.

Eshab-ı kiramı “aleyhimürrıdvan” görmüÅŸ olduÄŸundan, tabiindendir kendisi.

Hanefi mezhebinin ve Ehl-i sünnetin reisidir.
Kendisine Ebu Hanife de denir ki, mânâsı, müminlerin babası demektir.

Babası, Faris oÄŸullarından Sabit adında, âlim, salih, ehl-i irfan bir kiÅŸidir.
Hazret-i Ali “radıyallahü anh” ile görüÅŸmüÅŸ, kendi ve soyu için dua almıştı bu büyük sahabiden.

Ä°lim meclisine git!

Üstün kabiliyeti ve keskin zekası, âlimler arasında fark edildi.
O zamanın âlimlerinden, Åža’bi de ondaki bu cevheri sezdi ve bir gün onu çarşıda görüp sordu:

- Ne iÅŸle iÅŸtigal ediyorsun?
- Ticaret yapıyorum.

- Bir ilim meclisine devam et. Çünkü sen zeki ve kabiliyetli bir kimsesin. Ä°lme devam edersen, büyük bir âlim olursun.

Onun bu sözüyle bıraktı ticareti.
Ve ilme sarıldı büyük bir arzu ile.

Önce ilm-i kelam

Ä°lk öÄŸrendiÄŸi ilim, ilm-i kelam olmuÅŸtu.
Öyle ki, parmakla gösterilir oldu bu ilimde.

Sonra fıkıh ilmini öÄŸrenmeye baÅŸladı.
Kendi kendine;
“Ebedi saadete kavuÅŸmak, ancak Ä°slam’ın ahkâmına uymakla olur. Bu da, fıkıh ilmiyle ilgilidir” diye düÅŸündü.

Hocası Hammad bin Ebu Süleyman’ın derslerine yirmisekiz yıl aralıksız devam etti:

Sonunda, öyle bir dereceye geldi ki, bu, Ondan baÅŸka kimseye nasib olmamıştır.

BaÅŸta, Eshab-ı kiram olmak üzere, dörtbin âlimden ders aldı.
Åžanı, ÅŸöhreti her tarafa yayıldı.

Ve methedildi herkes tarafından.