CÜNEYD-Ý BAÐDADÝ
kuddise sirruh

Evliyânýn büyüklerinden. Tasavvuf ehlinin çok tanýnmýþlarýndan olup, Seyyid-üt-Tâife denmekle meþhurdur. Künyesi, Ebü'l-Kâsým'dýr. Cüneyd bin Muhammed 822 (h.207)'de Nehâvend'de doðdu. Baðdat'ta büyüdü ve orada yaþadý. 911 (h.298) senesinde vefât etti.

Ýnsanlarýn kalbine, verdi çok feyiz ve nur.
Ve (Seyyidüt Taife) denmekle oldu meþhur.

Nehavend’de dünyaya gelen bu evliya zat,
Doksanbir yaþlarýnda, orada etti vefat.

Süfyan-ý Sevri’’nin de yetiþip derslerine,
Kavuþtu onun dahi bereket ve feyzine.

Dayýsý ve hocasý Sýrri-yi Sekati’nin,
Derslerinde yetiþip, kutbu oldu devrinin.

Kararmýþ gönülleri, nurlara eyledi gark.
Ve hacca, otuz defa gitti yaya olarak.

Otuz yýl, cemaatle kýldý hep beþ vaktini.
Bir defa kaçýrmadý, iftitah tekbirini.

Asla unutmuyordu Rabbini bir an bile.
Her gece kýlýyordu, dörtyüz rekat nafile.

Namazda, dünya fikri gelseydi ona eðer,
Ýade ediyordu o namazý her sefer.

Her gün yatsýdan sonra, tam otuz yýl müddetle,
Uyumayýp, vaktini geçirdi ibadetle.

Yedi yaþýnda iken, bir gün geldi mektepten.
Ve gördü ki, babasý aðlýyor bir sebepten.

Dedi ki: (Babacýðým, aðlýyorsun sen bugün.
Acaba sebep nedir, bir þeye mi üzüldün?)

Babasý, cevabýnda dedi ki: (Ey evladým!
Bugün, dayýn Sýrri’ye biraz zekat yolladým.

Zaten bir kaç gümüþtü, lakin kabul etmemiþ.
Aðlarým ki, þu ömrüm beyhude yere geçmiþ.

Bir Allah adamýnýn, var iken ihtiyacý,
Bunlarý almamasý, bana çok geldi acý.

Demek ki, þu kýymetsiz birkaç gümüþ uðruna,
Ömrümü tüketmiþim, bu, aðýr geldi bana.)

Dedi ki: (Babacýðým, üzülme bunun için.
Ben gidip hallederim, kolayý var bu iþin.)

O gümüþleri alýp, gitti, çaldý kapýyý.
Dedi: (Þu getirdiðim gümüþleri al dayý.)

Sýrri (Almam) deyince, dedi ki ona Cüneyd:
(Aç da, þu gümüþleri Allah için kabul et.

O Allah ki, adl edip emreyledi babama.
Ýhsan edip, seni de serbest býraktý ama.)

O, þaþýrýp dedi ki kapýnýn arkasýndan:
(Babana ne emretti, bana ne etti ihsan?)

Cüneyd dedi: (Babama, çok mal ve para verdi.
Ve zekat vermesini, emr edip adl eyledi.

Seni de fakir yapýp, býraktý ki hür, serbest,
Ya kabul eyleyesin, yahut da edesin red.)

Yedi yaþýnda olan Cüneyd'in bu sözleri,
Dayýsýna hoþ gelip, aldý onu içeri.

Dedi ki: (Ey yeðenim, o gümüþlerden önce,
Seni kabul eyledim, gir içeri hemence.)

Getirdiði zekatý, aldý ve sevindi pek.
Ve çok dua eyledi, gözlerinden öperek.