Bir yýl hazret-i Ömer, emredip askerine,
Gazaya göndermiþti, Ýran’ýn üzerine.

Düþmanla, þiddetli bir savaþa giriþtiler.
Allah’ýn yardýmýyla, zafere eriþtiler.

Sayýsýz ganimetle döndüler Medine’ye.
Bu sevinç ve sürurla, çýktýlar Halifeye.

Yüz vermedi Halife, onlara o gün fakat.
Hatta soðuk davranýp, etmedi hiç iltifat.

Onlar bunu görünce, yýkýldýlar adeta.
Dediler ki: (Muhakkak, iþledik biz bir hata.)

Ve oðlu Abdullah’ý, hatýrladýlar o an.
Dediler: (Bu hususu, soralým gidip ondan.)

Geldiler Abdullah’ýn yanýna onlar derhal.
Anlatýp, dediler ki: (Böyledir iþte ahval.

Gazadan, zafer ile döndüðümüz halde biz,
Nedense yüz vermedi, bize hiç pederiniz.

Halbuki bundan evvel, dönünce bir gazadan,
Ayrý ayrý iltifat ederdi bize baban.

Muhakkak hatamýz var, bunu biz biliyoruz.
Ama nedir o hata, öðrenelim diyoruz.)

Abdullah ibni Ömer, sordu ki haziruna:
(Siz böyle mi çýktýnýz, babamýn huzuruna?)

Meðer onlar, Ýran’dan, görkemli elbiseler,
Giyip de, o þekilde huzuruna girmiþler.

Çýkararak hemence, o üstündekileri,
Giydiler her zamanki, eski elbiseleri.

Ýzin alýp, huzura girince tekrar yine,
Çok iltifat eyledi, bu sefer herbirine.

Hal ve hatýrlarýný, sorarak hem de bizzat,
Hepsiyle ilgilenip, eyledi çok iltifat.

Birisi, cesarete gelerek sahabeden,
Bu iþin hikmetini, edeple sordu hemen.

Dedi ki: (Bundan önce, geldiðimizde size,
Hikmeti ne idi ki, bakmadýnýz hiç bize?)

Buyurdu: (O esvapla, görünce sizi o an,
Þöyle geldi kalbime, hiç elimde olmadan:

Deðiþti sahabenin bugün elbiseleri.
Bu gidiþle ilerde, deðiþir hep kalbleri.

Yarýn mahþer gününde, kavuþunca Resule,
Korkarým, sorar bana: (Ya Ömer, bana söyle!

Görmedin mi gazadan geri dönen erleri?
Nasýl deðiþtirdiler, onlar elbiseleri.

Sonra, kalbleri dahi deðiþti de onlarýn,
Bunlarý göre göre, niçin mani olmadýn?)

Ýþte, bundan ötürü, siz gazadan dönünce,
Ýltifat edemedim, sizi öyle görünce.

Vakta ki çýkardýnýz, siz o elbiseleri.
Zail oldu endiþem, iyi gördüm sizleri.)