Ýlk Müslüman olmakla þereflenen Eshabdan.
Biri de Abdullah bin Süheyl idi o zaman.

Kendi iman etse de, babasý etmiyordu.
Süheyle de çok kýzýp; (Dininden dön!) diyordu.

Ýslam’dan vazgeçirmek gayesiyle oðlunu,
Tehdit edip, mahzene hapsetti bir gün onu.

Çok þiddetli cefalar yaparak her gün ona,
Döndürmek istiyordu tekrar küfür safýna.

Abdullah, bu çok çetin eza ve iþkenceye,
Karþýlýk, imanýný baþladý gizlemeye.

Kalbi, Resulullahýn aþkýyla yanýyordu.
Lakin bunu, dýþýndan hiç belli etmiyordu.

Müminler, Medine’ye hicret etti nihayet.
O, Mekke’de kalýnca, mahzun oldu begayet.

Bedeniyle, küffârýn arasýndaydý el'an.
Lakin kalbi ve ruhu, ayrý idi onlardan.

Bilmiyordu babasý, onun iç âlemini.
Zira o, babasýndan saklýyordu halini.

O, Resulün aþkýyla, yanýp kavruluyordu.
Ona kavuþmak için hayaller kuruyordu.

Müminler, Medine’de güçleniyordu her gün.
Hazmedemiyorlardý müþrikler bunu lakin.

Onlarý yok eylemek maksat ve gayesiyle,
Hazýrlanýyorlardý intikam hýrsý ile.

Tamamlandý nihayet cenk için her hazýrlýk.
Yakýnda, Medine’ye gideceklerdi artýk.

Bu, tam yarýyacaktý Abdullah’ýn iþine.
Bu yüzden, sýðmýyordu onun içi içine.

Zira kavuþacaktý o gün Resulullaha.
Ona, bundan kýymetli bir nimet yoktu daha.

Nihayet beklenen gün gelmiþti bir Ramazan.
Bedir’de, iki ordu karþýlaþtý o zaman.

O, müþrik ordusuyla gelmiþ idi Bedir'e.
Lakin kavuþmuþ idi, hazret-i Peygambere.

Cenk baþladý birazdan ve kýzýþtý ortalýk.
Koþarak, müminlerin safýna geçti artýk.

Günlerdir hayaliyle yaþadýðý durumun,
Tam girmiþti içine, bayramýydý bu onun.

Bu, baþka bir dünyaydý, baþka idi bu hava.
Zira o, kavuþmuþtu artýk Resulullaha.

Bu, ruhuna hem gýda, hem þifa veriyordu.
Zira küffâra karþý, bu gün cenk ediyordu.

Resulle ayný safta savaþýyordu artýk.
Ya Rabbi, bu ne nimet, ne büyük bahtiyarlýk.

Onun ile yan yana, omuz omuzaydý hep.
Bundan büyük bir nimet var mýydý ona acep?

Saldýrdý aslan gibi Kureyþ kâfirlerine.
Bu gün, onun günüydü, hamd ederdi Rabbine.

Ýslam’ýn aþký ile vururdu kâfirlere.
Nihayet Müslümanlar, kavuþtular zafere.