Peygamber efendimiz, göçünce bu dünyadan,
Kavimler, üçer beþer mürted oldu her yandan.

Zamanýn halifesi, bu fitne ateþini,
Söndürmek gayesiyle topladý askerini.

Hazret-i Numan’ý da, bir bölük asker ile,
Gönderdi Nihavend’e küffârýn üzerine.

O gün Ýslam askeri, otuzbin kiþi vardý.
Ýran ordusu ise yüzellibin kadardý.

Numan ibni Mukarrin, kâfirleri görünce,
Yüksek bir seda ile bir tekbir aldý önce.

Ýslam ordusu dahi, tekbir aldý peþinden.
Yer ve gök inliyordu o gün tekbir sesinden.

Cuma günü gelince, Numan ibni Mukarrin,
Dedi: (Ey mücahidler þimdi beni dinleyin.

Allah rýzasý için çýktýk biz bu sefere.
Niyeti düzeltirsek, ulaþýrýz zafere.)

Sonra dua eyledi kaldýrýp ellerini:
(Ýlahi, mahcub etme þu Ýslam erlerini.

Ýhsan et ordumuza zaferi neticede.
Bana da, þehadeti nasib eyle bu cenkte.)

Onun bu duasýný dinleyen mücahidler,
Hep birden yüksek sesle (Âmin! Âmin!) dediler.

Dedi: (Ey gazilerim, beni takip eyleyin.
Sancaðý sallayýnca, küffâra hamle edin.

Birimiz attan düþer, þehid olursa ya da,
Yanýnda toplanmayýn, devam edin cihada.

Velev ki ben olsam da, o düþüp þehid olan,
Yine siz, cenginize devam edin durmadan.)

Böyle deyip, sancaðý sallayýnca dört yana,
Mücahidler, ok gibi hücum etti düþmana.

Çetin bir muharebe baþlamýþtý ki o an,
En önde çarpýþýrdý yine hazret-i Numan.

Fakat o savaþýrken, bir ara birdenbire,
Bir düþman mýzraðýyle atýndan düþtü yere.

Numan yere düþünce, Huzeyfe ibni Yeman,
Sancaðý ondan kapýp, hücuma geçti o an.

Kâfirlerin baþkaný, Firuzan da o ara,
Bir kýlýç darbesiyle geberip gitti Nar’a.

Askeri bunu görüp, bozuldu moralleri.
Kimi orda toplandý, kimi de kaçtý geri.

Allah’ýn yardýmýyle eriþildi nusrete.
Uðramýþtý kâfirler büyük bir hezimete.

Ne zaman ki müminler, zafere ulaþtýlar,
Yerde yatan Numan’ýn yanýna koþuþtular.

En son nefeslerini alýyordu o zaman.
Dediler: (Zafer bizim, müsterih ol ey Numan!)

Öðrenince son anda bu zafer haberini,
Rahatça içiverdi þehadet þerbetini.