Kabr-i þerifi Konya-Aksaray’da bulunan büyük Veli Hamid-i Aksarayi hazretlerine “rahmetullahi aleyh” bir gün bir sevdiði gelerek;
- Efendim, akrabalarým beni çok üzüyor. Sýkýntýlarý hiç bitmiyor, diye dert yandý.

Cevabýnda;
- Kardeþim, insanlarýn üzmelerine dayanmak lazýmdýr, buyurdu. Hele bu incitenler akraba ise, sabretmekten baþka çare yoktur.

Dinleyenler;
- Ama sabretmek zor efendim, dediler.

- Evet zordur. Ama marifet, zor olaný yapmaktýr. Allahü teâlâ, sevgili Peygamberine mealen; (Peygamberlerden Ulülazm olanlarýn sabrettikleri gibi Sen de sabret! Onlara azab verilmesi için dua etmekte acele eyleme!) buyuruyor.

Ve ekledi:
- Hem sonra bu sýkýntýlar nimettir, faydalýdýr.

- Faydalý mý dediniz hocam?
- Evet. Biz kullar için en faydalý þey, yakýnlarýnýn eziyet etmeleri, sýkýntý vermeleridir. Siz ise bu nimeti istemiyor, bundan kaçýyorsunuz. Evet, hep tatlý yemeye alýþmýþ olan, þifa verici acý ilaçtan kaçar.

Allah’ýn sevdiði kul

Bir gün de;
- Efendim, Allahü teâlânýn bir kulu sevdiði nasýl anlaþýlýr? diye sordular.

Buyurdu ki:
- Allahü teâlâ, sevdiði kuluna üç þey verir.

- Onlar nedir hocam?
- Birincisi, onu dinde fakih yapar.

- Ýkincisi efendim?
- Kalbinden dünya muhabbetini çýkarýr.

- Ya üçüncüsü hocam?
- O kimse kendi kusurlarýný görmeye baþlar. Öyle olur ki, kendi kusurlarýný görmekten baþkalarýnýn kusurlarýný göremez olur.

Birbirinizi çok sevin!

Bir gün de, talebelerine;
- Birbirinizi çok sevin, buyurdu.

- Seviyoruz efendim, dediler.

- Daha çok sevin, buyurdu. Þöyle ki, mesela bir arkadaþýnýzýn ismini duvarda yazýlý görseniz, önünüzü ilikleyip öyle geçin oradan.