Mevlana Halid-i Baðdadi “kuddise sirruh” hazretlerinin dört oðlu vardý.
Þihabüddin, Necmüddin, Abdurrahman ve Behaeddin “rahmetullahi aleyhim”.

Bunlardan Þihabüddin, Urfa'da vefat etti.
Behaeddin, beþ yaþýna girmemiþti ki taundan vefat etti.

O vefat edince;
- Yâ ilahi, bu oðlum mýknatýs gibi bizi yanýna çeker, buyurdu.

Namazýný kýlýp Kasiyun tepesine defnettiler.

Definden sonra;
- Bu yerde, bir kabir de bana kazýn! diye emretti talebelerine.

Sonra, talebesinden Molla Ýsa da tauna yakalandý.

Onu teselli edip;
- Ya Ýsa, müsterih ol, buyurdu. Sana þeytan musallat olamayacak. Oðlum Behaeddin’e benden selam söyle ve pek yakýnda baban da gelecek de kendisine.

Ayný sene üçüncü oðlu Abdurrahman da vefat edip, Kasiyun tepesine defnedildi.

Bu oðlunun defin iþi bitince kendi kabrinin kazýlmamýþ olduðunu fark etti.

Bunu onlara hatýrlatýp;
- Kabrimi bugün muhakkak kazýnýz! diye emretti bir daha.

Definden sonra evine gelip, bir daha dýþarý çýkmadý.

Bir yere gitmek isterim

Soranlara da;
- Bundan sonra tek bir yere gitmek istiyorum. O da oðlum Behaeddin’in yanýdýr, buyurdu.

- Allah uzun ömürler versin efendim, dediler.
- Ecelimiz yaklaþtý, bugün yarýn gideriz, buyurdu.

Ve ilave etti:
- Keramet gösteriyor demeseler, dostlarla tek tek vedalaþýrdým. Çünkü bu Cuma gecesi, þu saatte, Mevlana Halid ayrýlýr aranýzdan.

Çoluk çocuðu ile vedalaþtý.

Yakýnlarýna;
- Allah’a yemin ederim ki, balið olduðum günden bu güne kadar, bir vakit namazýmý bile terk etmedim. Kuþluk ve teheccüdü de eda ettim. Ama bunu duyunca, Halid ölünce sevaba ihtiyacý olmaz demeyin sakýn, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ýhlas ve Fatiha okuyup ruhuma göndermeyi ihmal etmeyiniz!