Vehib bin Verd hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanın büyüklerindendir.
Allah korkusu ile devamlı ağlardı.

Hanımı Onun hakkında;
- Vehib'in her bir günü aÄŸlamakla geçti. GüldüÄŸünü hiç görmedik, demiÅŸtir.

Bir gün sevdikleri;
- Efendim, çok fazla ibadet yapıyorsunuz. Buna raÄŸmen niçin çok aÄŸlıyorsunuz? dediler.

Cevabında;
- Evet çok aÄŸlıyorum, buyurdu. Çünkü Cehennemden kurtulmaya elimde senedim yok.

Ve sordu onlara:
- Ben ve siz, hatta bütün kullar, kıyamet gününde baÅŸlarımız önümüzde olarak Allah’ın huzurunda hesaba çekileceÄŸiz, öyle deÄŸil mi?

- Elbette efendim.
- Öyleyse bu hesaptan kurtulmadıkça, nasıl güler, nasıl rahat olabiliriz?

Niçin yatmıyorsunuz?

Günah iÅŸlememeye, gayret eder, devamlı nefsine muhalefet ederdi.
Gece herkes uyurken, o ibadet eder, ahiret derdi ile, aÄŸlayıp yaÅŸ dökerdi.

Bir gün sevdikleri;
- Efendim, geceleri niçin yatıp uyumazsınız? dediler.

Cevaben;
- Cehennem, yakmak için insan bekliyor, buyurdu. Bir kul ki, bu ateÅŸten emin deÄŸildir. O, nasıl rahat yatar, nasıl uyuyabilir?

Hangi dua kabul olur?

Bir gün de;
- Efendim, hangi dualar kabul olur? diye sordular.

- Ağız haram yemez, dil de yalan söylemezse, edilen dua kabul olur, buyurdu.

- Peki hangi dualar kabul olmaz efendim?

Buyurdu ki:
- Haram yiyenin kırk gün duası kabul olmaz. Tıbben de kan deÄŸiÅŸimi kırk günde tamamlanır. Ne çekiyorsak dilimizden çekiyoruz.